Manal Mahamid
Σημαδεμένοι Ορίζοντες
Είναι μια καλλιτέχνις γεννημένη στο χωριό Μουαβίγια, κοντά στην Ουμ Ελ-Φαχέμ στην Παλαιστίνη. Από το 1996, το έργο της έχει παρουσιαστεί σε πάνω από 60 ομαδικές εκθέσεις, μεταξύ άλλων στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη. Το 2007 έλαβε το Βραβείο Διαμένοντος Καλλιτέχνη της Μπιενάλε Riwaq από το Ίδρυμα Delfina και επιλέχθηκε ως φιναλίστ για το Βραβείο Νέου Καλλιτέχνη A.M. Qattan το 2005. Τα πολυμεσικά της έργα εστιάζουν στην παλαιστινιακή ύπαρξη και ταυτότητα.
Χρησιμοποιεί βίντεο, εγκατάσταση, ζωγραφική, γλυπτική και φωτογραφία για να διερευνήσει τις εντάσεις ανάμεσα στην Παλαιστινιακή ταυτότητα, το τοπίο και τις αποικιοκρατικές αφηγήσεις. Η καλλιτεχνική της πρακτική τροφοδοτείται από την έρευνα πάνω στη συλλογική μνήμη και τον μετασχηματισμό των τοπίων της Παλαιστίνης, ιδιαίτερα μέσω του έργου Η Παλαιστινιακή Γαζέλα, που αποδίδει συμβολικά την κατάσταση των Παλαιστινίων εντός του αποικιοκρατικού και κατοχικού συστήματος. Η γαζέλα, που συχνά μετονομάζεται σε Ισραηλινή Γαζέλα στους ζωολογικούς κήπους του Ισραήλ, απεικονίζεται με ένα ακρωτηριασμένο πόδι — μια ισχυρή μεταφορά για τον ακρωτηριασμό της ταυτότητας και της εδαφικής συνέχειας.
Αυτά τα έργα ενσαρκώνουν την πεποίθησή της ότι η τέχνη δεν είναι απλή αισθητική, αλλά μια πολιτική δέσμευση, ένας τρόπος να αποκαταστήσει την αξιοπρέπεια στην Παλαιστινιακή αφήγηση, τόσο μέσω μιας επιδέξιας ειρωνίας όσο και μέσω της οπτικής δύναμης της μορφής. Μέσα από τη μεταμόρφωση του ζώου από βουβό θύμα σε σύμβολο αντίστασης, η Μαχαμίντ αποδομεί τις αποικιοκρατικές προσεγγίσεις για να αναδημιουργήσει ιστορίες του ανήκειν.
Στο έργο της Μνημείο, Αντί-Μνημείο, μέρος της έκθεσης Στιγμιαίος Μοντερνισμός (Ίδρυμα Qattan, Ραμάλα, 2023), η Μαχαμίντ αμφισβητεί την ιδέα του μνημείου ως εργαλείου της αποικιακής εξουσίας, προτείνοντας ένα μοντέλο που απορρίπτει την ηρωική αγιοποίηση και αντίθετα στοχεύει στην επανοικειοποίηση της μνήμης από τη βάση. Η τέχνη της διερευνά τη σχέση ανάμεσα στην ανθρώπινη και την περιβαλλοντική ταυτότητα, ανάμεσα στο τραύμα και την αναγέννηση, μετατρέποντας καθημερινά αντικείμενα όπως σπόροι και σκόνη σε αφηγηματικά εργαλεία που μιλούν για την αποικιοκρατική διάβρωση και την ανθεκτικότητα των ταυτοτήτων. Η καθημερινή ζωή και η πολιτική διάσταση συνυπάρχουν στα ελάσσονα στοιχεία: το φυσικό περιβάλλον, τη χλωρίδα, τα ζώα, την πληγωμένη γη.
Επέλεξε να ζήσει στην Ιρλανδία γιατί είναι μια χώρα «που αποαποικιοποιήθηκε εδώ και καιρό».
© Elettra Stamboulis
Περισσότερα: https://www.manalmahamid.com/
Works
Artists
